Om 17.15 begon het dan allemaal. Verzameld in het kwalitaria Keizerslanden om een dosis noodzakelijk sportvoeding naar binnen te werken en natuurlijk voor de teambuilding zaten we daar dan. Bij de doelstelling voor de avond wordt natuurlijk gelijk uitgebreid stil gestaan... Een gezellige avond? Nee, dat wordt het toch wel. Winnen dan? Nee, dat doen we toch wel. De beker mee naar huis dan? Jah! Dat wordt de doelstelling! Iedereen weet het zeker... Die beker... Die gaat mee naar Deventer!... Hoe? Onder een trainingsjackie of gewoon in een moment van onoplettendheid van de organisatie. Door het toernooi gewoon te winnen? Niemand die op dat idee komt. Wanneer? Hoe eerder hoe beter... Hij kan maar vast in de auto liggen.
Vol vertrouwen in een goede afloop van de avond zet iedereen zijn tanden in zijn eerste patatje. Opeens begint Lars een beetje gekkig te lachen. Iedereen kijkt op om te zien wat Lars in hemelsnaam bezielt. Lars zegt: "Jongens, ik heb nog wel een leuke anekdote over het kwalitaria. Ik heb hier wel eerder voorafgaand aan wedstrijden gegeten. Met m'n team enzo... En weet je... Daarna hebben we nog NOOIT goed gespeeld." Alsof Lars zojuist was veranderd in een buitenaards wezen, slaat de stemming in het kwalitaria plotsklaps volledig om. Gezichten verstrakken en het zelfvertrouwen van nog geen minuut geleden is als sneeuw voor de zon verdwenen. Want was het niet Lars z'n idee geweest om bij kwalitaria te gaan eten in plaats van bij Paul van Gurp??? Is Lars misschien dan toch de Mol?
Nougoed... Nadat iedereen deze 'leuke' anekdote van Lars weer een beetje te boven was en het eten achter de kiezen werd in twee auto's afgereisd naar Zwolle. Niet alleen was de wedstrijdselectie bestaande uit Leon, Lars, Jaco, Jeffrey, Arjan, Bart, Jos & Welmer van de partij ook supporter/coach Johan was van de partij.
Aangekomen in Zwolle werden we al snel getroffen door een tweede dreun voor onze motivatie. De kantine was al gezellig vol en tussen twee Zwolle spelers die zagen we achter in de kantine een tafeltje met bekers. Onopvallend keek iedereen elkaar even aan en iedereen wist dat dat de tafel zou zijn waar het vanavond allemaal in zou draaien. Snel gingen we op inspectie naar de tafel met de bekers. Is ie goed beveiligd? Wat is de snelste route naar de deur? Of kan ie toch beter eerst in een tas? En wat zagen we? Er stonden maar liefst zeven (!!!) bekers op het tafeltje. Één voor iedere club én een wisselbeker. Doelstelling gehaald! We zouden deze avond met tenminste één beker naar huis gaan! Opluchting overheerste bij spelers en supporter want nog zuiver in actie te zijn gekomen was de avond een succes. Zou de vloek van het kwalitaria dan misschien toch niet...???
Na deze eerste kennismaking met de beker, maakte iedereen zich klaar en werd begonnen met de eerste wedstrijd tegen DTV. DTV was op het laatste moment nog aan het deelnemersveld toegevoegd, maar moest zeker niet onderschat worden. Maar toch... Of het onderschatting was, een gedaalde motivatie na het reeds behalen van de doelstelling of toch de vloek van het kwalitaria... We weten het tot op de dag van vandaag niet zeker... Maar iedereen speelde als een natte krant. Kansloos lieten de heren en dames uit Dalfsen onze Swifter selectie en zo was de eerste neerslag alweer geleden. Nederlagen die zouden worden gevolgd door nog meer nederlagen. Ook Kampenion en Zwolle bleken veel de streek voor onze mannen. Maar toen... Toen gebeurde er iets...
Heino was de volgende tegenstander en de voortekenen waren alles behalve goed. Bovendien was Heino tot dan toe ongeslagen en de trotse koploper op de IJsselcup. Maar ineens ging het draaien... Of het nou de alcohol was die inmiddels door de aderen vloeide, het besef dat een nieuwe kansloze nederlaag eventueel nog gevolgen zou kunnen hebben voor deelname volgend jaar of iedereen het verhaal van Lars in het kwalitaria inmiddels aan het vergeten was, niemand weet het... Maar ineens werd er niet meer met 3-0 verloren, maar met 3-0 gewonnen... Vuistjes werden getoond bij gewonnen punten en er werd gestreden tot het bittere eind. En zo werd koploper Heino het eerste slachtoffer van het hernieuwde Swifter elan in de historie van de IJsselcup.
Na Heino volgde nog De Brug... Als deze wedstrijd gewonnen zou worden was een laatste plek wellicht toch nog afwendbaar. Er werd gestreden met het mes tussen de tanden en niets leek een overwinning in de weg te staan... Met nog 1 game te gaan was de stand 12-11 in het voordeel van Swift en kreeg Lars vier (!!!) kansen om de wedstrijd in Deventer voordeel te beslissen... En Lars zou Lars niet zijn als hij deze onontkoombare overwinning niet wat extra glans zou bijzetten door een fenomenale ace met de achterkant van z'n plank langs de lijn te maken. De eerste poging mislukt, maar niemand maakt zich nog zorgen... Nog drie matchpoints over immers. Ook de tweede poging mislukt jammerlijk en twee punten later staat het zelfs alweer gelijk. Zou het dan toch nog misgaan? Ja! Nog twee punten later heeft Lars de allerlaatste game van de avond definitief verloren en weet De Brug alsnog een gelijkspel uit het vuur te slepen. De vloek van het kwalitaria? Of is Lars dan toch De Mol?
Nadat ook de laatste wedstrijden waren gespeeld trok de organisatie zich terug om de definitieve eind ranking op te maken. Niet veel later volgde hét moment van de avond... De eerste IJsselcup winnaar uit de historie van de tafeltenniswereld zou worden onthuld. Eerst de nummer zes... Pffff... Losers... Nog even een bitterbal... Swift is straks pas aan de beurt. Of hè? Horen we dat nou goed? Nee, echt? Echt geen foutje? Swift op de zesde plek? Gejuich stijgt op in de kantine in Zwolle. Niet alleen vanuit de Deventer hoek, maar de hele kantine gaat uit z'n dak. Swift is de allereerste prijswinnaar ooit in de IJsselcup! Aanvoerder Leon neemt de prijs met gepaste trots in ontvangst en wordt met de ontvangen beker nog in de lucht wordt hij op de schouders van enkele ontketende Zwolle spelers door de kantine gedragen.
Wat er daarna gebeurde is eigenlijk slechts nog bijzaak. DTV bleek in extremis op slechts één puntje het meer dan uitstekend presterende Heino (waar Swift dus gewoon van won!!!) van de eindoverwinning te hebben afgehouden. En daarmee werd het team uit Dalfsen de allereerste IJsselcup winnaar ooit... Maargoed... Ook pas de zesde prijswinnaar op de IJsselcup ooit...
Vele biertjes, colaatjes, wijntjes en bovenal bittergarnituur verder... Op het moment dat alle tegenstanders (buiten Zwolle om) in geen velden of wegen meer te bekennen waren, kwam ook voor Swift een einde aan de allereerste en bovenal zeer succesvolle IJsselcup. Beker mee naar huis, doelstellingen gehaald en een beregezellige avond... Wat wil een mens nog meer. Ook hebben we een hoop geleerd deze avond. De vloek van het kwalitaria bestaat echt, sommige Swifters zijn waarschijnlijk beter in klaverjassen dan in tafeltennis (meer hierover in het verslag van volgend jaar) en Lars is vrijwel zeker De Mol.
DTV van harte gefeliciteerd met jullie overwinning! En Zwolle bedankt voor de puike organisatie. Tot volgend jaar! Wij starten alvast met onze selectieprocedure voor 2020.